Dagverslag 14 november tijdens Bolsward - Accra
donderdag 30 juni 2011De Zwarte Koga aan het woord
Door: Martin Kolbrink, 14 november 2006
Even voorstellen, ik ben de zwarte Koga Miyata type Randonneur van Martin. Bouwjaar 1986 en daarmee de oudste fiets van het peloton. In het begin had ik een racestuur en 2 bladen voor, nu heb ik een ATB stuur en 3 bladen voor. Verder een mengelmoes van Deore LX en XT. Cantileverremmen, voortandwielen 26-36-46, achter 7vits 13-23. Mavic 40 spaaks wielen. De afgelopen 20 jaar heb ik met mijn eigenaar diverse reizen gemaakt. Zo zijn we samen naar Rome, Amerika, ijsland, Noorwegen, frankrijk, en Italië geweest. Naast een aantal klassiekers reden we onder anderen de 100-cols tocht en Trondheim Oslo. De langste tijd dat we onderweg waren was 6 weken.
Dit keer dus met de fietsen voor onderwijsgroep iets langer en wel drie en een halve maand. Een afstand van ruim 10.000 Km. Wat heb ik samen met mijn collega fietsen: Jan Jansen (3x), Gazelle, Snel, Batavus, Nishiki, Merida en 5 andere Koga’s niet allemaal moeten doorstaan. Het begon al in Nederland, veel regen en wind. De remmen slijten super snel, de ketting ziet er niet uit. In Belgie ook nog slecht weer en bonken over de Kasseien. Niet echt goed voor de lagers, met name de balhoofdstellen. Frankrijk en Spanje voor een deel ook slecht weer en dan al dat klimwerk, veel schakelen. Niet altijd even goed voor de ketting, die soms om olie schreeuwt. Ook de zoute lucht en het zand van de piste is niet altijd even goed en veroorzaakt de nodige slijtage. In frankrijk, spanje en grote delen van afrika denken diverse mensen dat fietsbanden geen gevoel hebben. Maar braamstruiken en accasiadoornen doen au au wel erg veel pijn hoor.
Gelukkig volgt er zo nu en dan een rustdag ook voor ons waarop we het nodige onderhoud krijgen. Hadewych is hierbij wel kampioen fiets poetsen. Met een sopje maakt zij elk onderdeeltje blinkend schoon. Martin zou wel wat meer mogen poetsen, Hij heeft bijvoorbeeld voor vertrek uit Nederland een nieuwe kabel gemonteerd. De afstelling van de derraileur laat wel te wensen over. Het bovenste en onderste kransje pakt hij niet waardoor hij dus maar 5 tandwielen kan gebruiken in plaats van 7. Thuis toch maar eens een grote beurt, en een nieuwe laklaag misschien.
Het vervoer in Mali. Vandaag hebben we Mali verlaten en zijn de grens met Burkina fasso gepasseerd. Nog even een kleine terugblik op het vervoer in Mali. De mens: Net als in Mauretanie en Senegal wordt er veel door de mensen zelf gedragen. In Mali veelal door de vrouwen. Overal zie je vrouwen met van alles en nog wat op hun hoofd. Vanmorgen bij het naderen van Sikaso nog. Enkele honderden vrouwen zijn met allerlei koopwaar op hun hoofd naar de stad onderweg om hun produkten op de markt te verkopen. Vruchten, rijst, mais, hout, enz. En niet zulke kleine pakketten ook. Afstanden tussen de 10 en 20 Km worden hierbij afgelegd. Hierbij lopen ze op slippers. Wat hierbij ook opvalt is de vrouwen, of ze nu aan het werk zijn of onderweg of zoals in Kati aan het dansen, hun baby gaat overal mee naar toe. Gedragen in een doek op de rug zijn deze kinderen erg tevreden. Nagenoeg nooit hoor je er een huilen. Zogenaamde huilbabys en kinderen met ADHD komen hier niet voor. Misschien doen wij in Europa toch iets verkeerd door kinderen met flessenmelk groot te brengen en ze zo vroeg mogelijk naar een creche te brengen.
De ezel: In alle afrikaanse landen die we tot nu toe passeerden worden nog volop ezels gebruikt. Waren het in Marrokko nog ezels met manden op hun rug , hier in donker afrika zijn het voornamelijk de ezelkarretjes die je overal ziet. Van alles wordt er op vervoerd , de oogst hout, water maar ook complete autochassisen. Toch wel zwaar werk in de warmte hier voor deze beesten.
De Fiets: In Senegal zagen we het al een beetje, en hier in Mali erg veel. Veel mensen hebben een fiets. Veelal is er een los frame gekocht dat dan zelf van wielen en een stuur wordt voorzien. Meestal is het maar 1 maat. Bijna altijd 26 inch wielen, waarbij het achterwiel 72 spaaks is. Een bagage drager zit er bij de koop niet op. Veelal is er echter door de mensen zelf van betonijzer een drager opgelast. De frames zijn niet erg sterk, diverse mensen zouden bij ons met het voorwiel op de stoep kunnen rijden terwijl het achterwiel nog op de straat rijdt. De fietsen hebben 1 versnelling en veelal geen of onvoldoende werkende rem. Maar als je kijkt welke grote lasten er achterop worden vervoerd. Pakken hooi of hout die naar beide kanten een meter uitsteken en van 1,50 meter hoog, zijn geen uitzondering. Het is knap om te zien dat men niet omvalt. Als men wel eens informeert naar de prijs van onze fietsen durven we die niet te noemen. Zagen we in Mali tot nu toe maar weinig vrouwen op de fiets, vandaag richting Sikaso waren er diverse. Hier zien we ook veel brommertjes. Type zoals bij ons kreidler en zundap van begin jaren 80. De 2-takten worden voorzien van zelf gemengde benzine en dampen het uit.
De Auto: De normale auto’s zijn hier veelal afgekeurde wagens uit europa. Per stad heb je ook vaak 1 type. In Bammako Peugot 504 stationcar. Deze waren aangepast voor plaatselijk gebruik. Er was een extra achterbank geplaatst waardoor ze plaats bieden aan 9-10 personen. Veelal dienen ze als taxi. In Sikasso stonden weer allemaal renaults. Bijna allemaal in dezelfde kleur. Nagenoeg alle auto’s hebben problemen. Kapotte uitlaten, schokbrekers defect, lekkages van olie en water. Daarnaast een gigantische uitlaatwalm van slechte diesel.
De busjes. Veelal ook afdankertjes uit Europa. Bestelbussen hier voorzien van banken achterin en gaten in de wanden gezaagd die als raam dienst doen. De schuifdeur zit er vaak al niet meer in. Bijna altijd zijn ze over beladen, en wordt er nog lading hoog op het dak vervoerd. Men mag blij zijn dat er hier geen viaducten zijn. Het is trouwens een wonder dat ze niet omvallen. De vrachtwagens . Hier ook veel afdankers uit europa. Dampend en rokend en veelal veel te zwaar beladen zoeken zij zich hun weg. Tijd is geld gaat hier niet op. Vaak staat men aan de kant. Even de wegenwacht bellen is er niet bij. De chauffeur moet zelf aan de bak. Een band wisselen, een achteras vervangen of een complete motor uit elkaar sleutelen zo aan de kant van de weg. Een tekening op een kladje makend zodat alles ook weer op de juiste plek komt. Al deze auto’s veroorzaken natuurlijk een gigantische luchtvervuiling. In europa in een katalysator en binnenkort een roetfilter verplicht. Het kan toch niet zo zijn dat we afgekeurde auto’s die niet aan deze normen voldoen maar hier naar toe sturen. Enkele handelaren verdienen hier dus miljoenen aan! (Foto Truck met lekke band ) De dingen van deze dag Vandaag rijden we maar met 11 personen. Helaas zitten er 3 in de ziekenboeg. We gaan op weg naar Bourkina fasso. Richting Sikkaso is het heel druk. Honderden vrouwen die uit de verre omgeving naar de markt gaan. Wij rijden door richting de grens die we naar 55 km bereiken. Ditmaal geen problemen. In een mum van tijd zijn we Mali uit en in Burkina Fasso. Nog 120 Km tot Bobo. Onder leiding van DPL Henk wordt besloten om er vandaag nog 55 bij te rijden. De koffie stop met de trucks zal 20 Km na de grens plaats vinden. We wachten echter tevergeefs op de DAF, alleen de Unimog komt . Sil staat met een lekke band aan de grens. Met behulp van enkele plaatselijke mensen is de band echter super snel vervangen. Wij drinken dus koffie bij de Unimog. Theo laat vandaag het draaiende gras voor wat het is. Hij heeft weer wat nieuws gevonden voor zijn wetenschappelijk onderzoek. De Burkinesse Ballenboom. Eeltje die hem in de gaten moet houden zodat Theo niet weer verdwijnt, blaast op zijn fluitje als hij iets te ver uit de buurt gaat. Wij vervolgen onze route richting Odarra. In Dieri krijgen we nog een rondleiding van een jongen. Hij laat ons het dorp met de school zien. De school is geschonken door de president die er vandaan komt. verder brengen we een bezoek aan zijn moeder en zijn groot ouders. Zij hebben een kippenhouderij met echte Barnevelders. Verder krijgen we uitleg over Cashewnoten. Uiteindelijk slaan we ons kamp op 4 Km voor Odarra. We staan onder een zendmast van de Burkinese PTT. Deze wordt dag en nacht bewaakt zodat wij ons vannacht over de veiligheid geen zorgen hoeven te maken. Gereden afstand 110 Km Totale afstand: 9134 km Noord 10.58 West 04.57